ఘెమిని సైద్
ప్రపంచ నేర చరిత్రలో అత్యంత దిగ్భ్రాంతికరమైన అలాగే ఊహకందని నేరాలకు పాల్పడిన వ్యక్తిగా అమర్జీత్ సదా పేరు నిలిచిపోయింది. భారతదేశంలోని బీహార్ రాష్ట్రానికి చెందిన ఈ బాలుడిని “ప్రపంచంలోనే అత్యంత పిన్న వయస్కుడైన వరుస హంతకుడు” (సీరియల్ కిల్లర్) అని పిలుస్తారు. కేవలం ఆరు నుండి ఎనిమిది సంవత్సరాల వయస్సులోనే అతను ముగ్గురు పసిబిడ్డలను అత్యంత క్రూరంగా హత్య చేశాడనే వార్త అప్పట్లో ప్రపంచవ్యాప్తంగా సంచలనం సృష్టించింది. 2006 అలాగే 2007 మధ్య కాలంలో జరిగిన ఈ ఘటనలు మానవ మనస్తత్వ శాస్త్రవేత్తలను సైతం విస్మయానికి గురిచేశాయి. ఒక చిన్నారి మనస్సులో ఇంతటి హింసాత్మక ధోరణి ఎలా చోటు చేసుకుంది అనేది ఇప్పటికీ ఒక మిస్టరీగానే మిగిలిపోయింది.
అమర్జీత్ సదా తన నేర ప్రస్థానాన్ని తన సొంత కుటుంబం నుంచే ప్రారంభించాడు. అతని మొదటి బాధితురాలు అతని ఆరు నెలల వయస్సున్న సొంత సోదరి. ఆ తర్వాత అతను తన మేనకోడలిని కూడా ఇదే విధంగా హతమార్చాడు. ఈ రెండు సందర్భాలలోనూ అతని తల్లిదండ్రులకు విషయం తెలిసినప్పటికీ, సమాజానికి భయపడి అలాగే అది ఒక కుటుంబ వ్యవహారంగా భావించి బయట ప్రపంచానికి తెలియకుండా దాచిపెట్టారు. అయితే 2007లో ఒక పొరుగువారి ఇంట్లోని ఆరు నెలల పసిపాప అదృశ్యం కావడంతో అసలు విషయం వెలుగులోకి వచ్చింది. ఆ పాపను అపహరించి సమీపంలోని పొలాల్లో చంపినట్లు విచారణలో తేలింది. అమర్జీత్ ను పోలీసులు ప్రశ్నించినప్పుడు అతను ఏమాత్రం భయం లేకుండా పసిబిడ్డను ఎలా చంపాడో నవ్వుతూ వివరించడం చూసి అధికారులు గజగజ వణికిపోయారు.
అమర్జీత్ సదా హత్యలు చేసిన తీరు అత్యంత భయంకరంగా ఉండేది. బాధితులందరూ ఎనిమిది నెలల కంటే తక్కువ వయస్సున్న పసిపిల్లలే కావడం గమనార్హం. అతను ఆ పిల్లలను గొంతు నులిమి చంపడమే కాకుండా, వారి తలలపై ఇటుకలతో లేదా రాళ్లతో కొట్టి వికృతంగా ఆనందించేవాడు. పోలీసుల విచారణలో “నేను ఆ పాపను పొలాల్లోకి తీసుకువెళ్లి ఇటుకతో కొట్టి చంపాను” అని అతను చాలా ప్రశాంతంగా చెప్పడం అతనిలోని మానసిక వైకల్యానికి అద్దం పట్టింది. నేరం చేసిన తర్వాత అతను ఎటువంటి పశ్చాత్తాపం చూపించలేదు సరే కదా, కనీసం భయం అనేదే లేకుండా మిఠాయిలు అడగడం చూసి వైద్యులు దిగ్భ్రాంతి చెందారు.
వైద్య నిపుణులు అమర్జీత్ ను పరీక్షించినప్పుడు అతనికి “కాండక్ట్ డిజార్డర్” అనే మానసిక సమస్య ఉన్నట్లు గుర్తించారు. ఇతరులకు హాని చేయడం ద్వారా ఆనందాన్ని పొందే ఈ రుగ్మత అతనిలో బలంగా ఉందని వారు తేల్చారు. భారతదేశ చట్టాల ప్రకారం అప్పట్లో నేరం జరిగిన సమయానికి అతని వయస్సు పదేళ్ల లోపే ఉండటం వల్ల అతనికి జైలు శిక్ష లేదా ఉరిశిక్ష విధించే అవకాశం లేకుండా పోయింది. బాలనేరస్థుల చట్టం ప్రకారం అతన్ని గరిష్టంగా పద్దెనిమిది సంవత్సరాల వయస్సు వచ్చే వరకు జువైనల్ హోమ్ (బాలల సంరక్షణ కేంద్రం) లో ఉంచి చికిత్స అందించాలని కోర్టు ఆదేశించింది. అతన్ని విడిగా ఉంచి నిరంతరం మానసిక వైద్యుల పర్యవేక్షణలో ఉంచారు.
అమర్జీత్ సదాకు పద్దెనిమిది ఏళ్లు నిండిన తర్వాత అతను ఆ సంరక్షణ కేంద్రం నుండి విడుదలయ్యాడు. ప్రస్తుతం అతను ఎక్కడ ఉన్నాడు అలాగే ఏ పేరుతో జీవిస్తున్నాడు అనే విషయాలను ప్రభుత్వం అత్యంత రహస్యంగా ఉంచింది. అతని గుర్తింపు బయటపడితే ప్రాణాపాయం ఉండే అవకాశం ఉన్నందున చట్టం అతనికి రక్షణ కల్పించింది. నేర చరిత్రలో అమర్జీత్ ఉదంతం ఒక హెచ్చరిక లాంటిది. చిన్నపిల్లల ప్రవర్తనలో మార్పులను గమనించడం అలాగే వారి మానసిక ఆరోగ్యం పట్ల తల్లిదండ్రులు అప్రమత్తంగా ఉండటం ఎంత ముఖ్యమో ఈ ఘటన నిరూపిస్తుంది.
ఈ కేసును విచారించిన ఒక అధికారి అప్పట్లో ఇలా వ్యాఖ్యానించారు: “ఒక ఎనిమిదేళ్ల బాలుడు వరుస హత్యలు చేయడం అనేది నేను నా వృత్తి జీవితంలో ఎప్పుడూ చూడలేదు, అతని కళ్లలో ఎటువంటి బాధా లేదా భయం కనిపించలేదు, అతను అడిగినవి కేవలం బిస్కెట్లు మాత్రమే తప్ప చేసిన నేరం గురించి అతనికి ఎటువంటి చింత లేదు, ఇలాంటి ఘటనలు సమాజంలో ఉన్న మానసిక సమస్యల లోతును తెలియజేస్తాయి.”
(సి.హెచ్.ప్రతాప్)
